بلیط هواپیما عسلویه

عسلویه پیش از دهه ۱۳۷۰ روستایی کوچک و کم‌جمعیت ماهیگیری در سواحل خلیج فارس، در استان بوشهر، بود. به گفته برخی منابع، نام «عسلویه» از ترکیب «عسل» + «او» (آب، در گویش محلی) + پسوند «-ه» گرفته شده و به معنای «آب عسلی» است؛ در دوران‌های کهن از توابع بندر سیراف به شمار می‌رفته - بندر تاریخی و باستانی‌ای که در مسیر تجارت دریایی خلیج فارس اهمیت داشت و امروز در فاصله‌ای نزدیک (میان کنگان و عسلویه) قرار دارد. سرنوشت عسلویه از سال ۱۳۷۷ (۱۹۹۸ میلادی) با تأسیس «منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس» (پارس ۱) به‌کلی دگرگون شد: این منطقه، نزدیک‌ترین نقطه خشکی به میدان گازی پارس جنوبی/نورث‌دوم - بزرگ‌ترین میدان گازی مستقل جهان که میان ایران و قطر مشترک است - انتخاب شد. عسلویه در سال ۱۳۸۲ (۲۰۰۳ میلادی) رسماً به شهر تبدیل شد و جمعیت آن در پی موج سرمایه‌گذاری صنعتی به‌سرعت رشد کرد: از ۴۷۴۶ نفر در سرشماری ۱۳۸۵ به ۱۳۵۵۷ نفر در سرشماری ۱۳۹۵. امروز عسلویه میزبان ده‌ها پالایشگاه گاز و مجتمع پتروشیمی (شامل نوری، پارس، پردیس و پرل) و ده‌ها هزار نیروی کار صنعت نفت و گاز است؛ اکثریت قریب‌به‌اتفاق مسافرانی که به این شهر پرواز می‌کنند، برای کار در همین صنعت سفر می‌کنند، نه گردشگری تفریحی.

عسلویه اقلیمی گرمسیری و شرجی دارد. تابستان (به‌ویژه تیر تا شهریور) با رطوبت بسیار بالا و دمای طاقت‌فرسا، مناسب سفر غیرکاری نیست. بهترین بازه سفر پاییز تا اواخر زمستان (آذر تا اسفند) است که دما معمولاً بین ۱۵ تا ۳۰ درجه و هوا نسبتاً معتدل‌تر و کم‌رطوبت‌تر است؛ بسیاری از مسافران کاری صنعت نفت و گاز اما در تمام فصل‌ها به این شهر سفر می‌کنند.

عسلویه در جنوبِ استانِ بوشهر اقلیمی بسیار گرم و شرجی دارد؛ نیمهٔ سردِ سال (پاییز و زمستان) تنها فصلِ معتدلِ آن است. این شهر بیش از آنکه مقصدِ گردشگری باشد، قطبِ صنعتِ نفت و گازِ پارسِ جنوبی است و رفت‌وآمدِ کاریِ بسیاری دارد.

عسلویه فاقد مترو یا سامانه حمل‌ونقل عمومی گسترده است؛ جابه‌جایی درون‌شهری عمدتاً با تاکسی و سرویس‌های ایاب‌وذهاب شرکتی (برای کارکنان صنایع منطقه ویژه) انجام می‌شود. فرودگاه بین‌المللی خلیج فارس (کد IATA: PGU) در محدوده منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس قرار دارد.