کاشان در شمال استان اصفهان و درست جایی که فلات مرکزی به حاشیهٔ کویر میرسد نشسته است؛ همین همنشینی کوهپایه و کویر، شهری ساخته که همزمان کهن و خوشآبوهواست. ریشههای سکونت در این ناحیه بسیار دور است: تپهٔ سیلک در حاشیهٔ کاشان یکی از کهنترین محوطههای سکونتگاهی فلات ایران است که کاوشهای رومن گیرشمن در دههٔ ۱۳۱۰ خورشیدی (۱۹۳۰) اهمیت آن را آشکار کرد. در دورهٔ اسلامی، کاشان به هنر کاشی و سفال شهرت جهانی یافت تا جایی که واژهٔ «کاشی» را به همین شهر نسبت میدهند. اوج شکوفایی معماری مسکونی کاشان به دورهٔ قاجار بازمیگردد؛ خانههای بزرگ تاجران با بادگیر، حیاط گود و تزئینات گچ و آینه که امروز جزو زیباترین خانههای تاریخی ایراناند. باغ فین، از نمونههای شاخص «باغ ایرانی» که در سال ۱۳۹۰/۲۰۱۱ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد، هم در همین شهر است؛ همان باغی که میرزا تقیخان امیرکبیر در حمام آن در سال ۱۲۳۰ خورشیدی (۱۸۵۲) کشته شد. در کنار میراث تاریخی، کاشان به گلاب و گلابگیری قمصر و نیاسر هم مشهور است.